Here I am......

[fanfic bigbang] How is it going to end? ::; part 5
Rate : pg13 และ เกือบๆจะNC
memo : ทำสถิติแต่งถี่ที่สุดจากทุกเรื่องที่แต่งมาแล้วแฮะ......= =

แวบมาลง.... ครึๆๆ เค้าไม่ได้กลั่นแกล้งน๊า >< เอามาลงไถ่โทษละหุหุหุ

มาตามคำเรียกร้องไอหิ่น โทษว่ะ ชั้นไม่สามารถจะทำให้มันยาวได้เกินหกหน้าเอสี่...... แต่ถี่อ่ะ กรุพอทำได้= =+


++++++++

ความเดิมตอนที่แล้ว.......

“จียง......... ชั้นขอเป็นคนช่วยทำให้นายลืมเทมโป.....จะได้ไหม?”




จียงสะอึกก่อนจะเงียบไป.....




“ชะ....ชั้นไม่รู้....” ถึงแม๊ว่าเขาจะผ่านเหตุกาณ์ที่เกือบทำให้เสียตัวจากเพื่อนคนนี้มาแล้ว...... แต่เขาก็ไม่คิดจะโทษมันหรอก



เพียงแต่ตอนนี้ในหัวของควอนจียง มีแค่ ชเวซึงฮยอนเท่านั้น....




ยองเบที่ได้ยินคำตอบอย่างนั้นก็กอดจียงแน่นขึ้นก่อนจะพึมพำเบาๆ


“ชั้นไม่โทษนายหรอกนะ....ถ้านายจะยังคิดถึงเทมอยู่ “ ก็ชั้นผิดเองนี่นะที่มาช้าไป......


“แต่ชั้นไม่ยอมหยุดอยู่แค่นี้หรอกนะ........”



“สักวัน...ชั้นจะทำให้นายรักชั้นจากใจจริง.....”


ชั้นจะทำให้นายพูดได้เต็มปากว่า....



รัก ทงยองเบคนนี้เอง........


++++++++






โง่..... โง่ โง่!!! นายมันโง่ ชเว ซึงฮยอน!!!


โง่ที่ไม่ยอมสังเกตให้ดีดี

โง่ที่ไม่ยอมรักษาร่างเล็กนั่น.....


เป็นไงล่ะ.... สุดท้ายก็มานั่งเสียใจอยู่อย่างนี้น่ะเรอะ???






ทุเรศสิ้นดี....





หลุดไปแล้ว...... ร่างเล็กๆที่เขารัก หลุดไปอยู่กับไอ้กระเทียมนั่นแล้ว ด้วยมือของเค้าเอง....






ร่างสูงที่นั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงมองมือตัวเองช้าๆ ก่อนเลือกที่จะหยิบผ้าพันแผลจากในกล่องปฐมพยาบาลมาพันปิดไว้



นี่จะเป็นเครื่องเตือนใจ...... จากสิ่งที่เขาทำในวันนี้





ชั้นจะไม่ปล่อยนายไปอีกแล้ว ควอน จียง




++++

“อืม......มีความสุขจัง”อา....ทงยองเบคนนี้ตายตาหลับแล้วครับคุณพ่อคุณแม่.....T ,T


“ไอ้บ้า...... แกโรคจิตหรอไง?”จียงสบถเบาๆก่อนจะพองแก้มแบบงอนๆ ตอนนี้เขาติดอยู่ในอ้อมกอดของเพื่อนรัก หลังจากอารมณ์ที่เริ่มจะกลับมาเป็นปรกติ แต่ไม่ว่าจะรอนานเท่าไหน ไอเพื่อนบ้าของเขามันก็ไม่ยอมปล่อยเขาออกมาสักที.......


“ถึงจะบ้าก็บ้ารักนะ.....”ยองเบพูดก่อนจะโน้มลงเอาจมูกจิ้มๆกับแก้มของร่างเล็ก


“เสี่ยวว่ะ......” จียงสะบัดหน้าขึ้นมาตอบทันควันนั่นเป็สาเหตุให้ริมฝีปากทั้งสองมาสัมผัสกันแบบพอดีเป๊ะๆ


อึก.... จียงหน้าขึ้นสีระเรื่อแต่พอจะรีบลุกหนีนั้น กลับโดนมือของเพื่อนซี้กดหลังคอให้จูบลึกขึ้นไปอีก



“อื๊อ......!!!!.” >///< กุ....หาย....ใจ....ไม่...อ๊อคค.........


อืม.... ตอนนี้ลิ้นหนาของยองเบไล้ริมฝีปากบางราวกับมันเป็นของหวานชั้นเลิศ จนจียงเผลอเปิดปากเพื่อสูดอากาศหายใจ ลิ้นหนาๆเลยได้โอกาสแทรกเข้ามาในโพรงปากเล็กแล้วกอบโกยความหวานแบบเต็มที่...




โอย....... เป็นเพื่อนกับมันมานาน..... เพิ่งจะได้รู้ว่าทำไมไอ้เพื่อนคนนี้คอทองแดงนัก


เพราะ ไอ่ทงยองเบ มันไม่ได้เมาเหล้า!!!!!



แต่มันเมาจูบ!!!!!!!



ควอนจียงคนนี้ขอสาบาน....... จะไม่มีวันปล่อยให้มันมีโอกาสแบบนี้เป็นครั้งที่สี่แน่ๆ!!!!



เมิงมีความสุข...... แต่กรุขาดอากาศว้อยยยยยยย....




ลิ้นหนาของยองเบหยอกล๊อกับลิ้นเล็กๆที่หดหนีจากเขาแบบขำขำ


“หึหึ...” ยองเบหัวเราะเบาๆในลำคอกับท่าทางร่างเล็ก ตอนนี้ควอนจียงลืมตาแบบตกใจ เขาลืมตาเพราะเสียงหัวเราะจากเพื่อนรัก แล้วพบว่าเพื่อนเขายังมีสติดีเต็มร้อย!!! ไม่ใช่เหลือไม่ถึงห้าสิบแบบครั้งก่อนๆ



โอ้ววว..... แบบนี้มันแกล้งกันนี่หว่า!!!

แบบนี้มันมีเคืองนะเว้ยยย.....



“แฮ่กๆๆ ..........แบบนี้มันแกล้งกันนี่หว่า!!!!” จียงเถียงขึ้นแบบโกรธๆ ก่อนจะเดือดยิ่งขึ้นเมื่อถูกฉกความหอมจากแก้มทั้งสองข้างอีกครั้ง

ยองเบไม่ตอบแต่ยิ้มเจ้าเล่ห์พร้อมกับฉุดร่างเล็กให้ยืนขึ้นแล้วพาเดินออกไป





TBC…..

เขียนไว้นานมาก....   แต่ลืมเอามาลงบล็อค....

เวร....

ตอนนี้เริ่มอารมณ์ดี  คงจะกลับมาแต่งต่อ > <

แต่ถ้าแต่งอันนี้.......ต้องงดมหาฟิคเลยนี่หว่า...... เวร

สับสน!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

edit @ 16 Jun 2008 20:14:58 by -+ Uk-UnKNew +-

edit @ 16 Jun 2008 20:15:42 by -+ Uk-UnKNew +-